Καλημέρα καλημέρα!Δευτέρα σήμερα και από ότι φαίνεται θα έχουμε ανοιξιάτικο καιρό.Κάθομαι στο γραφείο και βλέπω τον κόσμο να περνάει έξω πάνω κάτω λες και προσπαθεί να προλάβει όλες τις δουλειές της εβδομάδας σε ένα πρωινό!
Απέναντι από το ιατρείο που βρίσκομαι είναι ένας παιδικός σταθμός <<φάντασμα>>...και λέω <<φάντασμα>> γιατί εδώ και 3 μήνες τα παιδάκια δεν έχουν ξεμυτίσει στην αυλή καθόλου.Μία ο καιρός, μία κάτι απεργίες ακόμα δεν ακούστηκαν παιδικές φωνούλες!
Προσπαθώ να απομονώσω τη σκέψη μου και να ταξιδέψω λίγα χιλιόμετρα μακριά από εδώ, στην αυλή του νηπιαγωγείου που πηγαίνει ο Μπιμπίκος μου, για να νιώσω ότι περνάει πιο εύκολα το 8ωρο στη δουλειά.
Ο Μπιμπίκος πηγαίνει μεγάλα Νήπια για δεύτερη φορά και μία χρονιά προνήπια,θα βγούμε πτυχιούχοι τριετούς φοίτησης από το Νηπιαγωγείο.Και ο λόγος που είμαστε ακόμα Νήπια ενώ θα έπρεπε να είμαστε πρωτάκια είναι η <<αναπτυξιακή διαταραχή του λόγου>>.
¨Οταν το Μπουμπούνι μου ήταν μωρό, μηνών ακόμα, φαινόταν ότι θα μιλήσει πολύ νωρίς.Εγώ πάλι όλη μέρα του έλεγα ότι μπορείς να φανταστείς, από τραγούδια, ιστορίες, οδηγίες μαγειρικής (στο 6 μηνών μωρό), ακόμα και τα εγκώμια του έλεγα όταν όλα τα άλλα είχαν ειπωθεί.Με το που γίνετε 1 χρονών πιάνω δουλειά ως έκτακτο προσωπικό σε δημόσιο νοσοκομείο και ο Μπιμπίκος για ένα χρόνο με χάνει.Οι αναμνήσεις που έχω από εκείνον τον χρόνο είναι μηδαμινές.Κι ενώ ο Μπιμπίκος προσπαθεί να προσαρμοστεί στο γεγονός ότι η μαμά δουλεύει πολλές ώρες και συχνά και τις νύχτες, περνάει ο χρόνος ,η σύμβαση τελειώνει και η μαμά ξαναμένει στο σπίτι.Κι ενώ ο Μπιμπίκος ξαναμαθαίνει ότι έχει πάλι τη μαμά μαζί του, μία νέα σύμβαση σε άλλο νοσοκομείο αναγκάζει τη μαμά να λείπει και πάλι για πολλές πολλές ώρες από το σπίτι.Και ο Μπιμπίκος δεν καταλαβαίνει τι γίνετε και κάθε φορά που περνάμε έξω από τα συγκεκριμένα νοσοκομεία (γιατί ο δρόμος μας είναι αυτός) φοβάται ότι θα πάω στη δουλειά και μου σφίγγει το χέρι.Που είναι λοιπόν η σταθερότητα που λένε ότι πρέπει να έχουν τα παιδιά οεο?!¨Οσον αφορά την ομιλία που φαινόταν ότι θα μιλήσει γρήγορα <<αδικαιολογήτως>> απούσα.
Φτάνουμε λοιπόν, 3 χρονών και συμβουλευόμαστε λογοθεραπεύτρια Η διάγνωση?Αναπτυξιακή διαταραχή του λόγου και ανωριμότητα.Από τότε αρχίζει ένας αγώνας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, να καθαρίσει η γλώσσα μας, να εμπλουτίσουμε το λεξιλόγιό μας και να εφοδιαστούμε με όσο το δυνατόν περισσότερες γνωστικές ικανότητες.Τα συναισθήματα ανάμεικτα.Η αγωνία για το τι συμβαίνει με το Μπουμπούνι μου και είμαστε λίγο πιο πίσω από τα παιδάκια της ηλικίας μας μεγάλη.Οι γνώμες από τον περίγυρο πολλές, μιας και όλοι γίνονται <<ειδικοί>> και προσπαθούν να σου περάσουν την άποψή τους.Η λέξη αυτισμός γίνετε μόνιμος εφιάλτης μου παρόλο που οι πραγματικοί ειδικοί δεν την αναφέρουν ποτέ.Η καλή μου νεράιδα, η λογοθεραπεύτρια του Μπιμπίκου προσπαθεί να με πείσει ότι δε συμβαίνει τίποτα παθολογικό με το παιδί μου.Μου αναφέρει συνεχώς ότι πρέπει να του δώσω περισσότερα ερεθίσματα και να ηρεμήσω γιατί του μεταδίδω το άγχος μου.
Σεπτέμβριος 2011!Ξεκινάμε τα προνήπια με τρομερό άγχος εκ μέρους μου.Προφανώς δεν έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητες του παιδιού μου...Πόσο λυπάμαι που ένιωθα έτσι!Και τότε γνωρίζω τη δεύτερη καλή μου νεράιδα!Την Νηπιαγωγό μας!Ίσως εκείνη τη χρονιά να μην το κατάλαβα πως θα ήταν η νεράιδα μου,το κατάλαβα όμως στην πορεία.Πολλές φορές ήρθαμε σε <<σύγκρουση>>, όταν μου έλεγε τα <<αρνητικά>> που παρατηρούσε στο παιδί μου.Πολλές φορές πήγα σπίτι κλαίγοντας και θυμωμένη μαζί της γιατί είχε πει κάτι για τον Μπιμπίκο μου.Η λογοθεραπεύτρια να με καθησυχάζει χωρίς όμως να αρνείται ουσιαστικά κάτι από αυτά που έλεγε η δασκάλα.Ο περίγυρος να τα βάζει με τη δασκάλα, που <<τόλμησε>> να πει ότι ο Μπιμπίκος είναι πίσω από τα άλλα παιδάκια.Εγώ από την άλλη σε κατάσταση αμόκ!!!Μα τι συμβαίνει επιτέλους?!¨Ολοι καθησυχαστικοί εκτός από τη Νηπιαγωγό?Ποιον να ακούσω? Θα μπορούσα λοιπόν να ακούσω τους περισσότερους που λέγανε ότι όλα είναι οκ και να απολαύσω τα ανέμελα χρόνια του Νηπιαγωγείου, όπως κάνουν οι περισσότεροι.Εγώ όμως επέλεξα να ακούσω τη Δασκάλα μας!Για να το λέει κάτι θα είδε και το λέει και στο κάτω κάτω γιατί να θέλει να μας κάνει κακό.Αρχίζω λοιπόν δειλά δειλά να ακούω τις συμβουλές τις και να τις εφαρμόζω στο σπίτι.Από το πως να του μιλήσω μέχρι τι παιχνίδια να του δίνω να παίζει.Θυμάμαι να λέω στον Γιώργο μια Παρασκευή μετά το σχολείο<<θα παμέ να αγοράσουμε puzzles και memo.Έτσι είπε η Γ...(η δασκάλα)>>.Φυσικά και δέχτηκε αμέσως.
Όταν φτάσαμε στην άνοιξη των μεγάλων Νηπίων άρχισαν οι συζητήσεις με τις 2 νεράιδες για επανάληψη της τάξης.Φυσικά η απόφαση ήταν καθαρά δική μας.Και φυσικά έτσι αποφασίσαμε και χαίρομαι για αυτό, γιατί του δώσαμε ακόμα έναν χρόνο περιθώριο να προετοιμαστεί καταλλήλως για το Δημοτικό.
Σήμερα ο Μπιμπίκος είναι 7 χρονών και σε απίστευτα καλύτερο επίπεδο από ότι πριν 1 χρόνο.Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή για αυτήν την απόφαση και είμαι διατεθειμένη να κάνω τα πάντα για το καλό του.
Μαμάδες μη φοβάστε την επανάληψη του Νηπιαγωγείου και πάνω από όλα μη φοβάστε και μην αντιδράτε όταν η δασκάλα σας λέει κάτι που παρατηρεί στο παιδί σας.
Δεν απαιτώ ένα παιδί αριστούχο στο σχολείο και δε θέλω να με δείχνουν ως τη μαμά του σημαιοφόρου.
Απαιτώ να είμαι η μαμά που θα ακούει τους ανθρώπους που ασχολούνται με το παιδί της! Απαιτώ να έχω τη δύναμη να δουλέψω με το παιδί μου! Απαιτώ να είμαι περήφανη για το παιδί μου!
ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!
Κλείνω με την αγαπημένη μου φράση: Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο!!
Ευχαριστώ τις καλές μου νεράιδες από τα βάθη της ψυχής μου που φρόντισαν και φροντίζουν το Μπουμπούνι μου!!!
Απέναντι από το ιατρείο που βρίσκομαι είναι ένας παιδικός σταθμός <<φάντασμα>>...και λέω <<φάντασμα>> γιατί εδώ και 3 μήνες τα παιδάκια δεν έχουν ξεμυτίσει στην αυλή καθόλου.Μία ο καιρός, μία κάτι απεργίες ακόμα δεν ακούστηκαν παιδικές φωνούλες!
Προσπαθώ να απομονώσω τη σκέψη μου και να ταξιδέψω λίγα χιλιόμετρα μακριά από εδώ, στην αυλή του νηπιαγωγείου που πηγαίνει ο Μπιμπίκος μου, για να νιώσω ότι περνάει πιο εύκολα το 8ωρο στη δουλειά.
Ο Μπιμπίκος πηγαίνει μεγάλα Νήπια για δεύτερη φορά και μία χρονιά προνήπια,θα βγούμε πτυχιούχοι τριετούς φοίτησης από το Νηπιαγωγείο.Και ο λόγος που είμαστε ακόμα Νήπια ενώ θα έπρεπε να είμαστε πρωτάκια είναι η <<αναπτυξιακή διαταραχή του λόγου>>.
¨Οταν το Μπουμπούνι μου ήταν μωρό, μηνών ακόμα, φαινόταν ότι θα μιλήσει πολύ νωρίς.Εγώ πάλι όλη μέρα του έλεγα ότι μπορείς να φανταστείς, από τραγούδια, ιστορίες, οδηγίες μαγειρικής (στο 6 μηνών μωρό), ακόμα και τα εγκώμια του έλεγα όταν όλα τα άλλα είχαν ειπωθεί.Με το που γίνετε 1 χρονών πιάνω δουλειά ως έκτακτο προσωπικό σε δημόσιο νοσοκομείο και ο Μπιμπίκος για ένα χρόνο με χάνει.Οι αναμνήσεις που έχω από εκείνον τον χρόνο είναι μηδαμινές.Κι ενώ ο Μπιμπίκος προσπαθεί να προσαρμοστεί στο γεγονός ότι η μαμά δουλεύει πολλές ώρες και συχνά και τις νύχτες, περνάει ο χρόνος ,η σύμβαση τελειώνει και η μαμά ξαναμένει στο σπίτι.Κι ενώ ο Μπιμπίκος ξαναμαθαίνει ότι έχει πάλι τη μαμά μαζί του, μία νέα σύμβαση σε άλλο νοσοκομείο αναγκάζει τη μαμά να λείπει και πάλι για πολλές πολλές ώρες από το σπίτι.Και ο Μπιμπίκος δεν καταλαβαίνει τι γίνετε και κάθε φορά που περνάμε έξω από τα συγκεκριμένα νοσοκομεία (γιατί ο δρόμος μας είναι αυτός) φοβάται ότι θα πάω στη δουλειά και μου σφίγγει το χέρι.Που είναι λοιπόν η σταθερότητα που λένε ότι πρέπει να έχουν τα παιδιά οεο?!¨Οσον αφορά την ομιλία που φαινόταν ότι θα μιλήσει γρήγορα <<αδικαιολογήτως>> απούσα.
Φτάνουμε λοιπόν, 3 χρονών και συμβουλευόμαστε λογοθεραπεύτρια Η διάγνωση?Αναπτυξιακή διαταραχή του λόγου και ανωριμότητα.Από τότε αρχίζει ένας αγώνας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, να καθαρίσει η γλώσσα μας, να εμπλουτίσουμε το λεξιλόγιό μας και να εφοδιαστούμε με όσο το δυνατόν περισσότερες γνωστικές ικανότητες.Τα συναισθήματα ανάμεικτα.Η αγωνία για το τι συμβαίνει με το Μπουμπούνι μου και είμαστε λίγο πιο πίσω από τα παιδάκια της ηλικίας μας μεγάλη.Οι γνώμες από τον περίγυρο πολλές, μιας και όλοι γίνονται <<ειδικοί>> και προσπαθούν να σου περάσουν την άποψή τους.Η λέξη αυτισμός γίνετε μόνιμος εφιάλτης μου παρόλο που οι πραγματικοί ειδικοί δεν την αναφέρουν ποτέ.Η καλή μου νεράιδα, η λογοθεραπεύτρια του Μπιμπίκου προσπαθεί να με πείσει ότι δε συμβαίνει τίποτα παθολογικό με το παιδί μου.Μου αναφέρει συνεχώς ότι πρέπει να του δώσω περισσότερα ερεθίσματα και να ηρεμήσω γιατί του μεταδίδω το άγχος μου.
Σεπτέμβριος 2011!Ξεκινάμε τα προνήπια με τρομερό άγχος εκ μέρους μου.Προφανώς δεν έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητες του παιδιού μου...Πόσο λυπάμαι που ένιωθα έτσι!Και τότε γνωρίζω τη δεύτερη καλή μου νεράιδα!Την Νηπιαγωγό μας!Ίσως εκείνη τη χρονιά να μην το κατάλαβα πως θα ήταν η νεράιδα μου,το κατάλαβα όμως στην πορεία.Πολλές φορές ήρθαμε σε <<σύγκρουση>>, όταν μου έλεγε τα <<αρνητικά>> που παρατηρούσε στο παιδί μου.Πολλές φορές πήγα σπίτι κλαίγοντας και θυμωμένη μαζί της γιατί είχε πει κάτι για τον Μπιμπίκο μου.Η λογοθεραπεύτρια να με καθησυχάζει χωρίς όμως να αρνείται ουσιαστικά κάτι από αυτά που έλεγε η δασκάλα.Ο περίγυρος να τα βάζει με τη δασκάλα, που <<τόλμησε>> να πει ότι ο Μπιμπίκος είναι πίσω από τα άλλα παιδάκια.Εγώ από την άλλη σε κατάσταση αμόκ!!!Μα τι συμβαίνει επιτέλους?!¨Ολοι καθησυχαστικοί εκτός από τη Νηπιαγωγό?Ποιον να ακούσω? Θα μπορούσα λοιπόν να ακούσω τους περισσότερους που λέγανε ότι όλα είναι οκ και να απολαύσω τα ανέμελα χρόνια του Νηπιαγωγείου, όπως κάνουν οι περισσότεροι.Εγώ όμως επέλεξα να ακούσω τη Δασκάλα μας!Για να το λέει κάτι θα είδε και το λέει και στο κάτω κάτω γιατί να θέλει να μας κάνει κακό.Αρχίζω λοιπόν δειλά δειλά να ακούω τις συμβουλές τις και να τις εφαρμόζω στο σπίτι.Από το πως να του μιλήσω μέχρι τι παιχνίδια να του δίνω να παίζει.Θυμάμαι να λέω στον Γιώργο μια Παρασκευή μετά το σχολείο<<θα παμέ να αγοράσουμε puzzles και memo.Έτσι είπε η Γ...(η δασκάλα)>>.Φυσικά και δέχτηκε αμέσως.
Όταν φτάσαμε στην άνοιξη των μεγάλων Νηπίων άρχισαν οι συζητήσεις με τις 2 νεράιδες για επανάληψη της τάξης.Φυσικά η απόφαση ήταν καθαρά δική μας.Και φυσικά έτσι αποφασίσαμε και χαίρομαι για αυτό, γιατί του δώσαμε ακόμα έναν χρόνο περιθώριο να προετοιμαστεί καταλλήλως για το Δημοτικό.
Σήμερα ο Μπιμπίκος είναι 7 χρονών και σε απίστευτα καλύτερο επίπεδο από ότι πριν 1 χρόνο.Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή για αυτήν την απόφαση και είμαι διατεθειμένη να κάνω τα πάντα για το καλό του.
Μαμάδες μη φοβάστε την επανάληψη του Νηπιαγωγείου και πάνω από όλα μη φοβάστε και μην αντιδράτε όταν η δασκάλα σας λέει κάτι που παρατηρεί στο παιδί σας.
Δεν απαιτώ ένα παιδί αριστούχο στο σχολείο και δε θέλω να με δείχνουν ως τη μαμά του σημαιοφόρου.
Απαιτώ να είμαι η μαμά που θα ακούει τους ανθρώπους που ασχολούνται με το παιδί της! Απαιτώ να έχω τη δύναμη να δουλέψω με το παιδί μου! Απαιτώ να είμαι περήφανη για το παιδί μου!
ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!
Κλείνω με την αγαπημένη μου φράση: Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο!!
Ευχαριστώ τις καλές μου νεράιδες από τα βάθη της ψυχής μου που φρόντισαν και φροντίζουν το Μπουμπούνι μου!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου