Το πράσινο καναρινάκι!

Τον τελευταίο καιρό μου έχει μπει στο μυαλό να το παίξω συγγραφέας! Κάποια στιγμή ίσως και να το πετύχω. Γιατί δηλαδή, τι παραπάνω έχουν όσοι το επιχειρούν χωρίς να είναι η δουλειά τους?! Χμμμ μεγάλη κουβέντα είπα!Τέλος πάντων, λέω να το προσπαθήσω.
Το πράσινο καναρινάκι είναι το δεύτερο δημιούργημα μου. Είναι ένα παραμυθάκι για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσει, στα μπουμπούνια πάντως άρεσε πολύ.Αρχίζω λοιπόν να απαγγέλλω. Χαχα σαν τον ποιητή Φανφάρα κι εγώ!

Το πράσινο καναρινάκι

Μια φορά κι έναν καιρό

σε ένα δάσος μαγικό

ζούσε ένα καλό πουλάκι

που το λέγανε Ρηνάκι.

Όλη μέρα το Ρηνάκι

που ήτανε καναρινάκι

τραγουδούσε, κελαηδούσε

τιτιβούσε και πετούσε.

Μα μια φορά απ΄το Βορρά

ακούστηκε μια φοβερή λαλιά.

Τρόμαξαν τα ζώα όλα,

κρύφτηκαν με ορμή και φόρα.

Πρώτο βγαίνει το Ρηνάκι,

το πράσινο καναρινάκι.

Βλέπει αρκούδα τρομερή,

δυνατή μα και χοντρή.

Είχε γούνα καφετιά,

κόκκινα μεγάλα αυτιά.

Με τα χέρια της κρατούσε

το στόμα της και αναφωνούσε.

<<Ωχ αμάν και τι καημό

πόνο έχω φοβερό.

Η δοντάρα μου πονάει>>,

με λυγμό το τραγουδάει.

Έφαγα ένα σολομό

και αγκάθι σουβλερό

πήγε χώθηκε στο δόντι,

μα φοβάμαι το ιατρό.

<<Άνοιξε καλή αρκούδα

το μεγάλο σου το στόμα>>,

λέει το καλό πουλάκι

και χοροπηδάει στο χώμα.

Μόλις άνοιξε η αρκούδα 

το πελώριο το στόμα,

παίρνει φόρα το Ρηνάκι 

και τραβάει το αγκαθάκι.

Χιπ και χοπ και τριλαλό,

πιάνει η αρκούδα το χορό.

<<Τραλαλά, τραλαλά

να ΄σαι πουλάκι μου καλά>.

Ήρθανε και τα ζωάκια

και όλα τα άλλα τα πουλάκια,

στήσανε κι αυτά χορό,

χιπ και χοπ και τριλαλό.

<<Ζήτω, ζήτω στο Ρηνάκι,

το πράσινο καναρινάκι>>,

φώναξαν όλοι μαζί 

με την αρκούδα τη Ζιζή.

Μια φορά κι έναν καιρό

σε ένα δάσος μαγικό

ζούσε ένα καλό πουλάκι

που το λέγανε Ρηνάκι.

Ηρώ Μπουλατά